Analizując moje malarstwo z punktu widzenia pojęć nomenklatury istniejących kierunków w sztuce, można by je określić jako surrealizm abstrakcyjny. Surrealizm, ponieważ wystepują w nim formy o charakterze biologicznym i organicznym, często stosowane w nadrealizmie, abstrakcyjny, gdyż formy te przedstawione są w przestrzeni nierealnej, zawieszone w próżni i nie przypominają żadnych form istniejących w świecie.

Rysunek stoi u podstaw sztuki. Obok takich zjawisk prymarnych człowieka, jak mowa i taniec, rysunek stanowi elementarny środek porozumienia i ekspresji. Początki życia w sferze samoświadomości i refleksji zrodziły sposób myślenia linearnego. Myślenie kreską jest spontanicznym przekazem wynikającym z gestu ręki, gestu magicznego. Kreską człowiek poznawał, nazywał, przyswajał i zaklinał rzeczy. Linie pojawiały się na czerepach dzbanów, ścianach jaskiń i ciałach ludzkich.

Na początku naszych rozważań o przestrzeni należy sprecyzować, przynajmniej w przybliżeniu, co pod tym pojęciem można rozumieć. „Przestrzeń jest podstawową, obok czasu, formą istnienia materii” – głosi definicja. Z rozwojem nauki kształtują się różne poglądy na charakter przestrzeni. Czy przestrzeń można traktować jako żywioł samoistny, niezależny, transcendentalny, czy też jest on atrybutem (wraz z czasem) istnienia materii. Platon uznawał przestrzeń jako czynnik pośredniczący między światem idei a światem przedmiotów. Poglądy Platona jak i atomistów, uznających istnienie atomów w pustej przestrzeni, odrzucił Arystoteles, który powiązał przestrzeń z materią, a czas z ruchem. Aż do czasów nowożytnych dominowały poglądy na przestrzeń oparte na fizyce Arystotelesa. Obiektywny charakter przestrzeni fizycznej jako „koniecznej i powszechnej formy rzeczy” nie był na ogół kwestionowany.

Przestrzeń jest przedmiotem mojego malarstwa. Przez uzyskanie jak najbardziej sugestywnego złudzenia pragnę wyrazić ową nieprawdę, jaką jest zamiana ściany obrazu w otwarte okno obrazu. Zniknięcie obrazu jako przedmiotu i nadanie mu rangi stymulatora przeżyć, umożliwienie odbiorcy zapomnienia o sytuacji rzeczywistej, jaką jest: widz – przestrzeń – obraz i uwierzenie w sytuację nową: widz – przestrzeń – przestrzeń. Przestrzeń emocjonalna, jaka istnieje między dziełem sztuki a widzem, winna powiększyć się, unicestwić płaszczyznę obrazu, a więc sam obraz. „Widz, który staje przed płótnem, zostaje automatycznie umieszczony w pewnym punkcie toczącego się procesu integracji przestrzennej. Początek znajduje się daleko za plecami w nieokreślonej odległości, a materia biegnie w przód do punktu sugerującego znikanie ciał w nieistniejącym horyzoncie i jeszcze o wiele dalej. Traktowanie plastyczne ingerujących form wywołuje uczucie wciągania, wsysania w przestrzeń”.